Ο τόπος των ποιητών

Η ποίηση είναι κώδικας ζωής, είναι ο τρόπος που περιγράφεται, ο τόπος και ο χρόνος βιωμένος. Ο τόπος που έζησε,που ασκήθηκε, που έπαθε, που έμαθε τον κόσμο ο ποιητής, είναι από τα κυρίαρχα της ποίησης του. Το Culture Bouk και το Γραφείο Ποίησης, στο πλαίσιο της αρχειακής καταγραφής των σύγχρονων ποιητών και ποιητριών στον " Τόπο των ποιητών " καταγράφει σε πρώτο επίπεδο το πως και το γιατί ο τόπος γονιμοποιεί το δημιούργημά του.

papageorgiou-slider

Use

Polish_20200511_134923185

IMG_20200617_084649_487

Polish_20200511_130641042

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://www.culturebook.gr/

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

portrait

  Ο τόπος των ποιητών είναι η πατρίδα της γραφής τους. Εσάς πώς επηρέασε τη γραφή σας ο τόπος σας;



Πραγματικά είμαι πολύ συνδεδεμένος με τον τόπο που ζω, ή μάλλον με τους τόπους που έχω ζήσει, γιατί έχω ζήσει σε πολλούς τόπους και όχι σε έναν μόνο.
Ο πρώτος τόπος που έζησα, αλλά απ' τον οποίον δεν έχω αναμνήσεις, παρά ελάχιστες, είναι όταν, δύο ετών, με πήρε ο πατέρας μου στην Αμερική. Γύρισα τριάμισι ετών, και μίλαγα αγγλικά. Χρειάστηκε να ξεχάσω τα αγγλικά και να ξαναμάθω τα ελληνικά. Απλά από εκείνον τον τόπο δεν έχω εμπειρίες και αναμνήσεις.
Από 'κεί και πέρα, όμως, ο πρώτος τόπος που με σημάδεψε ήταν η Αθήνα και οι γειτονιές, γιατί αλλάξαμε πολλές γειτονιές. Εκείνη την εποχή υπήρχε η μανία των ανθρώπων να μετακομίζουν. Την 1η Σεπτεμβρίου που τέλειωναν τα συμβόλαια του μισθώματος στο νοίκι, αλλάζανε οι άνθρωποι σπίτι. Κι έβλεπες την Αθήνα γεμάτη κάρα, με τα πράγματα μιας οικογένειας που πήγαινε από το ένα σπίτι στο άλλο. Αυτή η εικόνα του τόπου της Αθήνας με τις συνεχείς μετακομίσεις με έχει σφραγίσει.
Αλλάξαμε πολλά σπίτια. Μέναμε στην περιοχή, στην αρχή, κοντά στην πλατεία Κυριακού, η οποία αργότερα λεγότανε πλατεία Βικτωρίας. Μετά στη Βάθη, αργότερα κοντά στο Μεταξουργείο, αργότερα, όταν μπήκα στο γυμνάσιο, μέναμε στην Πλάκα. Ύστερα έγινε ο πόλεμος και βρήκε ο πατέρας μου ένα σπίτι σε μια πολυκατοικία στη Βάθη πίσω από το Εθνικό Θέατρο. Αυτό το σπίτι είχε καταφύγιο, γιατί νομίζαμε ότι θα βομβαρδιστεί η Αθήνα… Και σ' αυτό το σπίτι, για το οποίο έχω γράψει ένα εκτεταμένο ποίημα, έζησα από το 1940, που έγινε ο πόλεμος, μέχρι τα τέλη του 1959, που έφυγα για το Παρίσι. Το Παρίσι, ως τόπος, πραγματικά μ' έχει σφραγίσει και έχει εκφραστεί στην ίδια μου την ποίηση.
Ένας άλλος τόπος που έχει εκφραστεί στην ποίησή μου είναι η Μακρόνησος και το στρατόπεδο εξορίστων του Αη-Στράτη. Πάντως οι τρεις πόλεις που με σφράγισαν είναι το Παρίσι, η Ρώμη, αλλά κυρίως η Αθήνα∙κι έτσι ένα από τα τελευταία μου ποιήματα λέγεται «Τρεις πόλεις».
Ακόμη και σήμερα αυτοί οι τόποι παίζουν ρόλο, γιατί είτε τους αναλογίζομαι, είτε τους ξαναβλέπω, είτε δε σταματάω να τους περιδιαβάζω. Τα ταξίδια στο εξωτερικό τα έχω περιορίσει αυτό τον καιρό, αλλά πάω συχνά στη Ρώμη και το Παρίσι. Έχουν παίξει σημαντικό, λοιπόν, ρόλο οι τόποι στη γραφή μου και οι άνθρωποι των τόπων. Οι φιλίες που έχω κάνει με Γάλλους και Ιταλούς παραμένουν έως σήμερα. 





 Σκέψεις και στίχοι σας για την Ελλάδα μέσα στον κόσμο σήμερα;




Θα επαναλάβω κάτι που το λέω συχνά, πάσχω από μία ανίατη ασθένεια αισιοδοξίας. Κάθε τόσο νομίζω ότι κάποιο βήμα θα γίνει. Ένα τελευταίο περιστατικό που ενίσχυσε την αισιοδοξία μου είναι ότι η ομάδα νέων του water polo κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Όταν άκουσα αυτήν την είδηση, ότι δηλαδή οι νέοι νίκησαν την ομάδα νέων των ΗΠΑ, είπα να κάτι καταπληκτικό.


Τρεις πόλεις


Προσπάθησα να τραγουδήσω
γυναίκες σε τρεις πόλεις,
η μουσική χανόταν, 'μέναν γυμνές οι λέξεις.

Τον ήλιο ούτε που μπόρεσα να τραγουδήσω
με τύφλωνε μόλις γυρνούσα να τον δω
κι ας έδινε άλλο χρώμα στην Αθήνα,
άλλο στη Ρώμη, άλλο στο Παρίσι.

Δεν τραγούδησα μουσικές μόνο τις άκουσα
σε πόλεις τρεις και πέντε και δεκαοχτώ,
ούτε χρειάστηκε σ' ένα κατάρτι να δεθώ,
γυναίκες σε τρεις πόλεις προσπάθησαν να τραγουδώ.

Δεν ξέρω μουσική, μονάχα ξέρω να μιλώ
με γυναίκες σε τρεις πόλεις μίλησα
με γλώσσες που ήξερα ή μάθαινα.

Γυναίκες που έριχναν το φως τους
την κάθε πόλη βύθιζαν στην ερημιά
την κάθε πόλη σκοτεινή την έκαναν.

Δεν τραγούδησα μουσικές μόνο τις άκουσα
σε πόλεις τρεις και πέντε και δεκαοχτώ
ούτε χρειάστηκε σε ένα κατάρτι να δεθώ
γυναίκες σε τρεις πόλεις προσπάθησα να τραγουδώ.
Ο ΣΤΙΧΟΥΡΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΛΕΤΑΣ - ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΠΥΡΟ...
ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΣΟΚΟΣ

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Τετάρτη, 08 Ιουλίου 2020

Captcha Image

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved