Patras World Poetry Festival

for english please press here

DECEMBER 10th - 13th  2020 

We would like to inform you that due to the implementation of a new lockdown in our country and the increase in the number of coronavirus cases, the organizing and scientific committee of the “Jean Moréas International Awards” and the Patras International Poetry Festival postpones the date of the event on December, 10-13 of 2020.

Digital Event

The Patras World Poetry Festival 2020 this year is entitled "National Poets" and plans to host 60 poets from 15 different countries around the world.

This year the festival  be held online and virtually, as far as COVID-19 impact affects significantly the implementation of this event.

In the four-day online event there will be 6 meetings lasting up to 3 hours, where the guest poets will be presented with readings in 2 languages, via live connection. The events will be attended by invited representatives of institutions and the jury, while the program will include speeches, presentations, tributes, music, etc.

In addition, the following activities will take place within the schedule of the Festival events:

  • online Award of the annual Greek Poetry Awards "Jean Moréas" (Saturday December 12th)
  • Art Exhibition "National Poets" with the participation of 20 Greek artists and 10 artists from different countries (live and digital tour)
  • Collectible trilingual edition of the poems of the participants, in the first language of each artist, in Greek and English

The 3rd Patras World Poetry Festival 2020 is organized by the Poetry Fountation “Grafeion Poiiseos”, the literary website Culture Book (culturebook.gr) and the multicultural center Epikentro Plus History & Arts, while every year it is under the auspices of the Ministries of Culture and the Ministry of Tourism*. Supporters of the event are the Greek Library of London, the Cultural Center “Kostis Palamas”, the University of Western Macedonia, the Hellenic Open University and many other important institutions, as claimed under the Aegis of the President of the Hellenic Republic.

Awarding of Poetry Awards "Jean Moréas" for the year 2019

This annual event will be held digitally at one session of the PWPF Poetry Event 2020, with a presentation of the award-winning poets and recitations by them. This is the annual event during which the "Jean Moréas" Prizes are awarded for Greek poetic art and Greek poetic production in its entire range. They are recognizable nationwide and concern the poetry collections that were published throughout the previous calendar year from the year of the award. They refer both to young poets and newcomers and to those who are recognized with their poetic work along time.

The event is highly appreciated by the Greek literary and artistic circle of readers. In this year's event, in addition to the institutionalized awards, a very important foreign poet will be honored, who with his/her lifelong work honors the literature outside Greece.The Award Committee is composed of Greek University professors, as well as very important poets and poetry critics who will evaluate the work of the honorees.

Sincerely,

On behalf of the organizing committee.

Kotopoulos H. Triantafyllos, President of the “Patras World Poetry Festival”

Skiathas D. Antonis, President of the Poetry Fountation “Grafeion Poiiseos”

Alaniadi Maria, Event Manager of the “Patras World Poetry Festival”

Yiannis Doukas, Greece

Yiannis Doukas, Greece

Yiannis Doukas, Greece

The Poems

MY ATLANTIC STATΕ

    I said to him, Sea-Parrot,
navigator, up to the arctic you were going, poor you, transoceanic though you were,
your only egg is what you claimed. The rock, a wounded curtain – and would it want 
to be a chalk and make a croaky muffled sound upon the climbing. You'll cross the
waves and you will reach the heavens of the goat and the unchristened nest of 
childbirth.
     Because I walked up there myself and, right on the verge, I saw an acropolis.
And, seriously, I had nothing to do, I just produced the terrible respite of a prehistory,
sunshiny in the middle of a breath. My foot flies like a meaning to the west and gets
imprinted gasping and all-sweaty.
     The genus of the gorge, I whispered, in pride you walk and then you sink into 
the drop of foam. You lair in slits, my little nun, and dig your holes on slippery slopes. 
You will be coming back and looking for the mating of the year, you'll fly in circles in
the springtime on dried and ancestral land.
     And I was headed to the sea myself, leaving behind my roost – the verge before
migration. Because I had grown feathers and I would not come back for years, well-fed, 
full-grown already. And I went out one night, I showed myself, I walked in the 
beginning, faster, faster. I ran, but I would not take off. I reached the water and I paddled 
until dawn, without fatigue or lull. And off the coast, I wouldn't look for congregation
with my kind. I wanted to be absent.
     Bathed by the soil and the guarding master of your door, I remind him, while 
she is drying the grass inside the tunnels, she makes dust out of mud and into crumbles.
Oh, my Atlantic fossil, how much water do you need to hide?
     And me, how was I bent like that? How had I been the dimmest from so young
and did I wear the palest patches? Squalid fragile, inhaling dangers – and where to find 
my forty fish a day? And if I flirted with my beak and if I fell asleep upon the waters
and if I knew that we'd give birth to something weighing more than us and if we had to
spend whole weeks before our warmth became a crack, still I would sacrifice my flight, 
to be a swimmer. Still, I would compromise the plumage, to be pelagic and have my 
fingers in membranes.
     I said to him, Sea-Parrot,
     navigator, you always knew that there's no ending, that we'll forever keep on going
forward. From everything that has been said, from what the horizon insinuated, what
else have we been taught? The view to the world's far end, and what I happened to
relearn by talking to the cliffs.


*


Η ΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥ

     Θαλασσοψιττακέ, του είπα,
ποντοπόρε, πήγαινες ως την αρκτική, καημένε μου, κι αν υπερωκεάνιος, το μόνο σου 
αυγό διεκδικούσες. Αυλαία ο βράχος, πληγωμένη – και να 'θελε να γίνει κιμωλία, και να
'βγαζε απάνω στο σκαρφάλωμα πνιχτή βραχνή φωνή. Θα διασχίζεις τα κύματα, θα 
φτάνεις στον ουρανό του τράγου και στην αβάπτιστη φωλιά του τοκετού.
     Γιατί κι εγώ περπάτησα ως εκεί και είδα μιαν ακρόπολη στο χείλος. Και,
σοβαρά, δεν είχα τι να κάνω, ανέσυρα της μιας προϊστορίας τη φοβερή ανάπαυλα, 
ηλιόλουστος στο μέσο της ανάσας. Το πέλμα μου σαν νόημα πετά, μέχρι τα δυτικά, κι 
αποτυπώνεται ασθμαίνον κι ιδρωμένο.
     Το γένος της χαράδρας, του ψιθύρισα, να περπατάς καμαρωτό κι ύστερα να
βυθίζεσαι στη στάλα των αφρών. Φωλιάζεις σε σχισμές, μικρή μου καλογραία, και 
σκάβεις τα λαγούμια σου σ' ολισθηρές πλαγιές. Θα επιστρέφεις, θα ψάχνεις το 
ζευγάρωμα του χρόνου, θα ίπτασαι σε κύκλους και την άνοιξη στην ξηροτέρα γη και την 
πατροπαράδοτη.
     Όδευα προς τη θάλασσα κι εγώ, αφήνοντας την κούρνια μου – μεταίχμιο 
προτού ν' αποδημήσω. Ήταν που μόλις είχα πτερωθεί και δεν θα ξαναγύριζα για
χρόνια, καλοθρεμμένος και χορτάτος νεοσσός. Μια νύχτα βγήκα, φάνηκα, περπάτησα
γι' αρχή, όλο και πιο ταχέως. Έτρεξα, μα δεν ήθελα και ν' απογειωθώ. Έφτασα στο
νερό και, ως να ξημερώσει, έλαμνα δίχως κόπο και διάλειμμα. Μακριά από την ακτή,
δεν θα 'ψαχνα το είδος μου για να συναθροιστώ. Να λείπω ήθελα.
     Λουσμένος απ' το χώμα και κυρίαρχος της πόρτας σου φρουρός, του υπενθυμίζω,
ενώ εκείνη ξεραίνει το χορτάρι μες στις σήραγγες, τη λάσπη σκόνη θρύμματα να κάνει. 
Αχ, το ατλαντικό μου απολίθωμα, πόσο νερό χρειάζεσαι κρυψώνα;
     Κι εγώ, πώς έτσι κάμφθηκα; Πώς από νέος ήμουν πιο θαμπός, τα πιο χλωμά 
μπαλώματα φορούσα; Ο ρυπαρός ευάλωτος, εισπνέοντας κινδύνους – και πού να βρω 
σαράντα ψάρια την ημέρα; Κι αν ερωτοτροπούσα με το ράμφος μου, κι αν πάνω στο 
νερό αποκοιμιόμουν, κι αν γνώριζα πως θα γεννήσουμε αυτό που θα ζυγίζει ακόμη πιο
πολύ κι από το βάρος μας, κι αν έπρεπε βδομάδες να περάσουν, ώσπου να γίνει η όλη 
ζέστη μας ρωγμή, και πάλι θα θυσίαζα την πτήση, να 'μαι κολυμβητής. Και πάλι θα 
συμβίβαζα το πτέρωμα, να 'μαι πελαγικός, να 'ναι τα δάχτυλά μου σε μεμβράνες.
     Θαλασσοψιττακέ, του είπα,
ποντοπόρε, εσύ πάντα το γνώριζες ότι δεν έχει τέρμα, πως όλο περαιτέρω θα 
διαβαίνουμε. Απ' όσα διαμείφθηκαν εδώ κι απ' όσα υπαινίχθηκε ο ορίζοντας, τι άλλο
διδαχθήκαμε; Θέα στο άκρον άωτον του κόσμου κι ό,τι τυχόν ξανάμαθα, μιλώντας στα 
γκρεμνά.

* * * 


TO SPIN A YARN

Was it the nine nights of love,
until the birth of those
who, mouth of honeycomb,
will make a fool of you
and clench you with their thighs
and uncompelling truths?

Or was it those two mountains
in courtship with their eyes,
as every little pebble
oozed and hovered?
Or the assaulting Sky,
the thud of his descend upon the Earth?
He tells her, I'll have you

an accomplice to my force
and you'll intend to be
its only victim.
Or was it, damn him,
an oath-breaker,
dumbfounded, swaddled, breathless?
Our bodies' memory
which now unlearns the touch?
My art of dissonance,
a tickle of the Tartarus
my moon, I'll be the first
to land on you.

I warbled, I lost track,
I dared descriptions
and hid into the labyrinth
to hatch them.
I waited for the thread,
so long, in vain,
as if a single ball of spring
had not been left unburied.

Entangled, all alone and all-curled up,
discussing with my nape,
in every fold, I said,
your cheeks are reddened
by heat and want and shame.
Stay here and crouch;
from what you've written on the wall,
from what you've gathered in the sea,
from what you mean, we won't make any sense.


*


ΚΟΥΒΑΡΙΑ

Να ήταν οι εννέα νύχτες έρωτα, όσο να γεννηθούν εκείνες που μπορούν ψέματα 
γλυκομίλητα να λένε, κερήθρες υπογλώσσιες, ή ν' αφηγούνται με ψέματα παρόμοιες
αλήθειες, να σε περιγελούν και να σε σφίγγουν απ' τους μηρούς ανάμεσα, στην
παρεγκεφαλίδα;
     Ή να 'ταν εκείνα τα βουνά που όλο γλυκοκοιτάζονταν κι ως και το χαλικάκι 
τους ζητούσε να στάξει στην αιώρηση; Ο γδούπος, μήπως, που ακουγόταν, καθώς ο 
Ουρανός έπαιρνε τον κατήφορο και, φτάνοντας στη Γη, χειροδικούσε σαν να της 
έλεγε στη βία μου θα γίνεις συνεργός και θα ποθήσεις μόνη να 'σαι το θύμα της;
     Να 'ταν, ανάθεμά τον, εκείνος ο επίορκος θεός, άναυδος και ανάπνευστος και 
χιλιοφασκιωμένος; Η μνήμη των σωμάτων μας που αγγίχτηκαν και τώρα έχουν 
ξεμάθει; Να ήταν η κακόφωνή μου τέχνη σαν παιδοκτόνος λαίμαργη, γαργάλημα που 
βγήκε από τα τάρταρα και σου 'πε φεγγάρι μου, εγώ θα σε πατήσω με την άκατο;
     Απ' τον πολύ κελαηδισμό, έχασα τη σειρά μου. Τόλμησα την περιγραφή και
μπήκα στον λαβύρινθο κρυμμένος, να 'χω να τα κλωσώ, να περιμένω τόσους αιώνες
μάταια το νήμα, λες κι όσοι δεν κεντούσαν, θάβανε τα κουβάρια τους βαθιά να μην τ' 
αγγίξει άλλος κανείς που πέρναγε απ' τον τόπο.
     Μπλεγμένος, μοναχός, περδουκλωμένος, μιλούσα με τον σβέρκο μου – τι του
'πα; Μινώταυρε, σε καθεμιά πτυχή τα μάγουλά σου ερυθριούν από τη ζέστη, την ντροπή 
και την ανάγκη. Εδώ μείνε και λούφαξε∙ απ' όσα θες να πεις, απ' όσα βλέπεις στον τοίχο
και το πέλαγο, εμείς, που ακούμε, δε θα βγάλουμε άκρη.


The Poet

Yiannis Doukas was born in Athens in 1981. He has studied philology and Digital Humanities. He was awarded his Ph.D. in Classics from NUI Galway. He has published the following books: The World as I Came and Found it (Kedros, 2001), Inner Borders (Polis, 2011, Diavazo journal Debut Poetry Collection Award), The Stendhal Syndrome (Polis, 2013, G. Athanas Award of the Academy of Athens), thebes memphis (Polis, 2020). Some of his poems have been included in anthologies and translated into eight languages. He has written the lyrics for two songs by Thanos Mikroutsikos, included in the album Stin Omihli ton Kairon (2017). He translates from English and collaborates with Greek print and digital literary magazines.

*

Γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει φιλολογία και Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Είναι διδάκτωρ κλασικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Γκόλγουεϊ. Τα ώς τώρα βιβλία του: Ο κόσμος όπως ήρθα και τον βρήκα (Κέδρος, 2001), Στα μέσα σύνορα (Πόλις, 2011, βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή του περιοδικού Διαβάζω), Το σύνδρομο Σταντάλ (Πόλις, 2013, βραβείο Γ. Αθάνα της Ακαδημίας Αθηνών), η θήβα μέμφις (Πόλις, 2020). Ποιήματά του έχουν ανθολογηθεί και μεταφραστεί σε οκτώ γλώσσες. Δύο τραγούδια σε στίχους του έχουν συμπεριληφθεί στον δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου Στην ομίχλη των καιρών (2017). Μεταφράζει από τα αγγλικά και δημοσιεύει κείμενά του σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα.

Χλόη Κουτσουμπέλη - Το Παιχνίδι
Roman Kissiov, Bulgaria
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Δευτέρα, 05 Δεκεμβρίου 2022

Captcha Image

Υποστηρικτές PWPF

Supported by

Media Sponsors

Social Media PWPF

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved