Patras World Poetry Festival

for english please press here

DECEMBER 10th - 13th  2020 

We would like to inform you that due to the implementation of a new lockdown in our country and the increase in the number of coronavirus cases, the organizing and scientific committee of the “Jean Moréas International Awards” and the Patras International Poetry Festival postpones the date of the event on December, 10-13 of 2020.

Digital Event

The Patras World Poetry Festival 2020 this year is entitled "National Poets" and plans to host 60 poets from 15 different countries around the world.

This year the festival  be held online and virtually, as far as COVID-19 impact affects significantly the implementation of this event.

In the four-day online event there will be 6 meetings lasting up to 3 hours, where the guest poets will be presented with readings in 2 languages, via live connection. The events will be attended by invited representatives of institutions and the jury, while the program will include speeches, presentations, tributes, music, etc.

In addition, the following activities will take place within the schedule of the Festival events:

  • online Award of the annual Greek Poetry Awards "Jean Moréas" (Saturday December 12th)
  • Art Exhibition "National Poets" with the participation of 20 Greek artists and 10 artists from different countries (live and digital tour)
  • Collectible trilingual edition of the poems of the participants, in the first language of each artist, in Greek and English

The 3rd Patras World Poetry Festival 2020 is organized by the Poetry Fountation “Grafeion Poiiseos”, the literary website Culture Book (culturebook.gr) and the multicultural center Epikentro Plus History & Arts, while every year it is under the auspices of the Ministries of Culture and the Ministry of Tourism*. Supporters of the event are the Greek Library of London, the Cultural Center “Kostis Palamas”, the University of Western Macedonia, the Hellenic Open University and many other important institutions, as claimed under the Aegis of the President of the Hellenic Republic.

Awarding of Poetry Awards "Jean Moréas" for the year 2019

This annual event will be held digitally at one session of the PWPF Poetry Event 2020, with a presentation of the award-winning poets and recitations by them. This is the annual event during which the "Jean Moréas" Prizes are awarded for Greek poetic art and Greek poetic production in its entire range. They are recognizable nationwide and concern the poetry collections that were published throughout the previous calendar year from the year of the award. They refer both to young poets and newcomers and to those who are recognized with their poetic work along time.

The event is highly appreciated by the Greek literary and artistic circle of readers. In this year's event, in addition to the institutionalized awards, a very important foreign poet will be honored, who with his/her lifelong work honors the literature outside Greece.The Award Committee is composed of Greek University professors, as well as very important poets and poetry critics who will evaluate the work of the honorees.

Sincerely,

On behalf of the organizing committee.

Kotopoulos H. Triantafyllos, President of the “Patras World Poetry Festival”

Skiathas D. Antonis, President of the Poetry Fountation “Grafeion Poiiseos”

Alaniadi Maria, Event Manager of the “Patras World Poetry Festival”

Timur Bék, Hungary

fb-post-hungary

Timur Bék, Hungary


Poems

Labyrinth #2

My thread is tightened, its two ends stucked
inside my infinite dungeon's bloody corridors.
I have been living the years inside these walls,
my thought-ships did not stray further.

My loneliness brought horns upon my head,
my blood is salty, dark, not in the least royal,
my feet hardened from walking;
I see that I'm starting to become what I have killed.

At times, in these chambers, I stumble across bodies,
my sword would just fit in their wounds.
Since there is no other food, I leave nothing of their flesh,

the feeling of distinctiveness has faded away from their faces.
No one can escape, I am going to die here too,
and I am not sure if I ever lived outside.


*


ΛΑΒΎΡΙΝΘΟΣ #2

Το νήμα μου είναι σφιχτό, οι άκρες έχουν κολλήσει
στους ματωμένους διαδρόμους της άπειρης φυλακής μου.
Ανάμεσα σ' αυτούς τους τοίχους για χρόνια έχω ζήσει
και δεν ξανοίχτηκαν ποτέ τα πλοία της λογικής μου.

Η μοναξιά μου φύτρωσε κέρατα στο κεφάλι,
το αίμα μου είναι αλμυρό, μαύρο, κι ευγενές ούτε λίγο,
τα πόδια μου σκλήρυναν να περπατάνε πάλι
και βλέπω πως ό,τι σκότωσα, αυτό να γίνω καταλήγω.

Κι είναι φορές σ' αυτό το μέρος που πέφτω πάνω σε κάτι σώματα,
το ξίφος μου τόσο εύκολα χωρά στα τραύματά τους.
Κι αφού δεν έχει άλλο φαγητό, τρώω όλο το κρέας απ' τα πτώματα,

κι αισθάνομαι πως τα χαρακτηριστικά λείπουν στα πρόσωπά τους.
Κανένας δεν δραπέτευσε, κι εγώ το ξέρω εδώ πέρα θα πεθάνω
και δεν είμαι σίγουρος αν έζησα κάπου έξω, στην επιφάνεια πάνω.


*


Labirintus #2

Fonalam megfeszült, két vége bent rekedt
végtelen börtönöm véres folyosóin.
A falakon belül éltem az éveket,
nem úsztak messzire gondolat-hajóim.

A fejemre magányom tülköket hozott,
vérem sós, sötét, már cseppet sem királyi,
lábfejem a járástól elszarusodott;
látom, mit megöltem, azzá kezdek válni.

Olykor e termekben testekre bukkanok,
hegeikbe kardom pontosan illene.
Mert nincs más élelem, húsukból nem hagyok,

arcukról eltűnt a különbség érzete.
Nem juthat ki senki, én is majd itt halok,
s nem tudom biztosan, odakint éltem-e.


* * * 


We seek abysses

„All things move toward their end."
~ Nick Cave


The memories we collect distort by ticking,
that is why we can not comprehend the things that are separate from us.
We connect to different worlds
under rumpled-white blankets,
we try to unite with a universe
similar to us.

The transparent tincture of oblivion covers our whole bodies.
By the cold solar wind
it entirely hardened on us.

Under our scale-dried skin
the muscles are unable to draw
the bones closer to each other.
The desire for remembrance warms
in our spinal cord,
and our eyes are sweating.

We live for falling –
We seek abysses on the plateau of solitude,
the feeling of depth makes us blissful,
and crashing on the ground miserable.

We have little to do with reality.
Its bits and pieces hurt deep inside us,
locked in memories' nucleuses,
and in the moment of our death we get infinitely far from it.
At that time we try to remember
the familiar universes,
and we persuade ourselves
that we will not only miss the world,
because we will not be in it.


*


ΓΥΡΕΎΟΥΜΕ ΑΒΎΣΣΟΥΣ

„All things move toward their end."
~ Nick Cave


Οι μνήμες που μαζεύουμε στρεβλώνονται από τον χτύπο,
γι' αυτό δεν μπορούμε να συλλάβουμε τα πράγματα που υπάρχουν
έξω από μας.
Ενωνόμαστε με διαφορετικούς κόσμους
κάτω από τσαλακωμένες λευκές κουβέρτες.
Προσπαθούμε να ενωθούμε με ένα σύμπαν που μας μοιάζει.

Η διάφανη βαφή της λήθης καλύπτει ολόκληρα τα σώματά μας.
Από τον κρύο ηλιακό άνεμο
έχει σκληρύνει πάνω μας.

Κάτω από το ξεραμένο δέρμα μας
οι μύες αδυνατούν να τραβηχτούν.
Τα κόκαλα είναι πιο κοντά το ένα στο άλλο.
Η επιθυμία για τη μνήμη ζεσταίνει
τη σπονδυλική μας στήλη
και τα μάτια μας ιδρώνουν.

Ζούμε για την πτώση –
ψάχνουμε αβύσσους στο οροπέδιο της μοναξιάς,
το αίσθημα του βάθους μας κάνει ευτυχισμένους
και η σύγκρουση με το έδαφος μίζερους.

Έχουμε τόσα λίγα κοινά με την πραγματικότητα.
Τα μικρά της κομμάτια πονούν βαθιά μέσα μας,
κλειδωμένα στης μνήμης τις συνάψεις
και τη στιγμή του θανάτου μας απομακρυνόμαστε άπειρα από αυτή.
Εκείνη τη στιγμή προσπαθούμε να θυμηθούμε
τα οικεία μας σύμπαντα
και πείθουμε τους εαυτούς μας
πως ο κόσμος θα μας λείψει,
επειδή δεν θα υπάρχουμε σε αυτόν.


*


Szakadékokat keresünk

„All things move toward their end."
~ Nick Cave

Kattanásra torzuló emlékeket gyűjtünk,
ezért nem tudjuk megérteni a tőlünk független dolgokat.
Más világokhoz kapcsolódunk
gyűröttfehér takarók alatt,
próbálunk egy magunkhoz hasonló univerzummal egyesülni.
Egész testünket beborítja a felejtés átlátszó oldata.
A hideg napszéltől
teljesen ránk keményedett.

Pikkelyesre száradt bőrünk alatt
az izmok nem képesek közelebb húzni egymáshoz a csontokat.
Gerincvelőnkben az emlékezés vágya melegszik,
és mi a szemünkből izzadunk.

Zuhanni élünk –
Szakadékokat keresünk a magány fennsíkján,
a mélység érzete tesz minket boldoggá,
és a földet érés boldogtalanná.

A valósághoz alig van közünk.
Cafatjai ott fájnak, mélyen bennünk,
emlékek sejtmagjaiba zárva,
és halálunk pillanatában végtelenül messzire kerülünk tőle.
Akkor megpróbálunk visszaemlékezni
a megismert univerzumokra,
és elhitetjük magunkkal,
hogy a világ nem csak azért fog hiányozni,
mert mi nem leszünk benne.



The Poet 

Timur Bék is a Hungarian poet, born in the winter of 1997. He lives in Szeged, Hungary, studies at the Faculty of Humanities and Social Sciences. His first volume of poems, Aszterión (2019), recieved the PEN Club's Khelidón Award, the Gérecz Attila Award and the Debut Award of the Hungarian Writers' Union. His poems have been translated into English, Greek and Portuguese.

Christos Katroutsos, Greece
ABOUT US
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2022

Captcha Image

Υποστηρικτές PWPF

Supported by

Media Sponsors

Social Media PWPF

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved