Παρεμβάσεις

χαμηλές πτήσεις 20Χ20 λάδια σε καμβά 2020

Χρωματίζοντας τα κομμένα όνειρα 40X30 λάδια σε καμβά 2012

Φωτογραφία Γιώργος Ηλιάδης

Φυγή λάδια σε ξύλινο καλαπόδι 2015

Φορέας ιδεών νέας εσοδείας 20Χ20 ακρυλικά σε καμβά 2014

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://www.culturebook.gr/

" Τρελός ή βασιλιάς " - Της Μαρίας Αρχιμανδρίτη

portrait-archimandriti

 Έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά η θέση του ποιητή στην κοινωνία


Αν παραλλάξουμε κάπως αυτό που πίστευε ο Φλωμπέρ, ότι το πιο κοντινό στο θρησκευτικό φαινόμενο είναι η λογοτεχνία και το όνειρο, τότε η ποίηση είναι ο πλησιέστερος χώρος στην ενόραση. Θέλω να πω ότι η ποίηση πηγάζει, κατά τη γνώμη μου, από μια σφαίρα που βρίσκεται ανάμεσα στην απτή πραγματικότητα και στο ονειρικό απείκασμα της. Σε αυτήν τη διάμεση ομιχλώδη περιοχή, όπου αναμειγνύονται σκέψεις, αισθήματα, συναισθήματα, εικόνες, ακόμη και οράματα, γεννιέται με κάποιο έναυσμα η ανάγκη για αυτο–έκφραση. Το τι συμβαίνει ακριβώς σε αυτό το πεδίο δεν το γνωρίζω. Εκκινώντας όμως από την δική μου, αυστηρά προσωπική, εμπειρία, μπορώ να ισχυριστώ ότι στο πεδίο αυτό αναπτύσσονται και εκδηλώνονται διαφορετικές δυνάμεις: μια γήινη που με κρατάει διαρκώς προσγειωμένη, και μια αντίρροπη, που με τραβάει διαρκώς προς τα πάνω. Και σαν αυτή η δεύτερη να υπακούει περισσότερο σε νόμους της κβαντικής παρά της συμβατικής φυσικής, είναι εντελώς απρόβλεπτο σε ποιο κείμενο θα προσγειωθώ. Από την μία λοιπόν υπάρχει, προφανώς, μια κοινωνική διάσταση του ποιητή, όμως εγώ αισθάνομαι να με κυβερνάει περισσότερο η ''προφητική'', η ''μεταφυσική'' διάσταση.
Αυτό σημαίνει ότι, γράφοντας, ζω έναν θεμελιώδη διχασμό: τοποθετημένη και αγκυρωμένη στο τώρα, έχω πάντα στο νου μου ένα επέκεινα, που δεν ξέρω πού ακριβώς τοποθετείται. Ο διχασμός λοιπόν αυτός ανάμεσα σε ένα ποιητικό παρόν και σε ένα επέκεινα οδηγεί τον ποιητή στον διπλό του ρόλο: τρελός ή βασιλιάς. Παιδί της κοινωνίας που τον γέννησε, εκτοξεύεται, με μια κβαντική διαδικασία, στον δικό του χωροχρόνο. Και είναι στο χέρι της κοινωνίας αν θα τον χρίσει τρελό ή βασιλιά της. 


Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή του κορωνοϊού, έχει ιδιαίτερο ρόλο η ποίηση;


Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η κυριότερη διάσταση της ποίησης είναι η παραμυθητική. Μάλιστα θεωρούν ότι η σχέση της με την παραμυθία είναι γενετική. Συχνά σε περιόδους μεγάλων δεινών ο άνθρωπος κατέφευγε είτε στην παρηγορία της ποίησης είτε στο σφρίγος των μεγάλων πεζογραφικών αφηγήσεων. Ήταν ο τρόπος του να ξορκίσει το κακό, συγκροτώντας με τον τρόπο της λογοτεχνίας, τη δική του φαντασιακή απάντηση στο κακό που τον έβρισκε.
Το ερώτημα αναδύεται αμείλικτο: ισχύει αυτό τώρα; Ή μήπως τον παρηγορητικό αυτόν ρόλο παίζουν πια άλλα μέσα και αφηγήσεις; Δεν έχω απάντηση. Νομίζω όμως ότι η ποίηση διατηρεί μνήμες από αυτή την αρχική λειτουργία της, έστω και με περιορισμένους αποδέκτες. Ο ποιητής θα έχει πάντα πρόσβαση σ' έναν τόπο απαλλαγμένο από τα θνητά και φθαρτά χαρακτηριστικά του φυσικού κόσμου. Κι η αντανάκλαση του τόπου αυτού είναι και θα παραμένει αποκλειστικό προνόμιο της ποίησης.


* Η Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη γεννήθηκε το 1981 στην Πάτρα. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει συμμετάσχει σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ ποίησης. Το πρώτο της βιβλίο, «Η μοναξιά της καμπύλης» (Κέδρος, 2015), ήταν υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή της Εταιρείας Συγγραφέων (Βραβείο εις μνήμην Γιάννη Βαρβέρη), καθώς και για το κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Το δεύτερο ποιητικό της βιβλίο ''Πουέντε'' κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.
" Η ποίηση δεν είναι καταφύγιο για έκτακτες ανάγκε...
" Τον ποιητή τον κυνηγά η μοίρα του έργου του "- Τ...

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Κυριακή, 09 Αυγούστου 2020

Captcha Image

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved