Tim Postovit | ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ - Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

kamenatheropules-07_20220909-214838_1
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ

τη νύχτα ονειρεύτηκα πως ήμουν ένα ξενοδοχείο
οι τελευταίοι μου πελάτες ήταν άνθρωποι κουρασμένοι
κι ήμουν το τελευταίο σημείο του πλανήτη
    όπου οι αστροναύτες αναπαύονταν
οι τελευταίοι πελάτες μου ήταν οι τελευταίοι άνθρωποι
    του πλανήτη

ακόμα και τα εγγόνια τους βρίσκονται πλέον βαθιά μέσα στην έναστρη νύχτα

τότε φτέρες καινοζωικές έγδερναν τις οροφές και τα πατώματά μου
σε μάτσα το άγριο τσάι ξεφύτρωνε από τις πόρτες κι από τα παράθυρα
τα βρύα καταπίναν τα ηλεκτρικά μου κυκλώματα
και το πλαστικό των συσκευών μου

λευκή όπως η άνθηση του νούφαρου

στην καρδιά μου μία ξενοδόχος άλλοτε μοχθούσε
κατέγραφε τις αφίξεις όλων εκείνων των οικογενειών με τα παιδιά τους
γυναικών και ανδρών απ' όλον τον κόσμο
και άστραφτε η υποδοχή μου κάθε βράδυ

ακόμα και μέρες μετά τον ύστερο απόπλου της ξενοδόχου

σε μιαν από τις μπανιέρες μου πνίγηκε κάποια ταξιδιώτρια
κι ήταν ολόκληρο το κορμί της καλυμμένο με τατουάζ
στο δωμάτιο 216 ένας φοιτητής ονειρεύτηκε πεταλούδες και να τες τώρα
έναν όροφο παρακάτω σαρκοβόρα αιλουροειδή φοβούνται τα βρύα
            και ό,τι κρύβεται σ' αυτά

ουρακοτάγκοι στην οροφή μου ξύνουν τις ράχες τους επάνω στα γράμματα
        της λέξης ξενοδοχείο
απολαμβάνουν ιδιαίτερα το έψιλον όπως στο ξημέρωμα
        κι εγώ λες και βρίσκομαι σε κάποιο διαστημόπλοιο εκτοξεύομαι

στην οροφή μου ένα έλος απέραντο
         και μία μεγάλη χαρά κυριαρχούν – θεόρατα πρωτεύοντα
ποδοπατούν αχτίνες μουσκεμένες και οι τοίχοι μου
         σείονται και γυαλίζουν

κάποτε τα βρύα λαμπυρίζουνε και το χρυσό φορτίο εξακολουθεί
τότε σείεται ο βραστήρας κομματιάζεται χορευτικά
κι οι χαμηλότερες πλούσιες τούφες μαραζώνουν στον ατμό
ένα ξενοδοχείο με τις πόρτες του πάντοτε ανοιχτές

τη νύχτα ονειρεύτηκα έναν πλανήτη που άξιζε το φρέσκο τσάι


HOTEL

by night I dreamed I was a hotel
my last customers were tired people
I was the last place on the planet
   where astronauts slept
my last customers were the planet's
   last people

by now their grandchildren are deep in the starry night

then cenozoic ferns exfoliated my ceilings and floors
bunches of wild tea sprouted from my windows and doors
moss sucked off my electric circuits
and the plastic of my appliances

white as a waterlily blossom

in my heart a hotelier once toiled
she kept signing in these families with children
men and women from all over world
every night my reception shined

even days after the last ship left
   along with the hotelier

and in one of my bathtubs a traveler drowned
her whole body tattooed
in room 216 a student dreamed of butterflies now they're there
one floor down carnivorous felines fear the moss
         what's inside it

on my roof orangutans rub their backs against the letters
   of the word hotel
they especially like e as in a sunrise
   and l as in a spaceship blasting off

on my roof a large swamp
   and great joy preside—massive primates
trample over water-logged beams and my walls
   glitter and shake

sometimes the moss sparkles and a golden charge runs through
then the kettle shudders dancing to pieces
the lowest bushy tufts wilt in steam
a hotel whose doors are always open

by night I dreamed of a planet worth
   a fresh pot of tea

(Translation: Stephan Delbos, in: Motýlí pavilon, The Butterfly Pavilion)
Γιάννης Καισαρίδης
Η αίσθηση της οδύνης στην ποίηση της Μάνιας Μεζίτη...
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Σάββατο, 01 Οκτωβρίου 2022

Captcha Image

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved