Παρεμβάσεις

Η ποίηση είναι κώδικας ζωής, είναι ο τρόπος που περιγράφεται, ο τόπος και ο χρόνος βιωμένος. Ο τόπος που έζησε,που ασκήθηκε, που έπαθε, που έμαθε τον κόσμο ο ποιητής, είναι από τα κυρίαρχα της ποίησης του. Το Culture Bouk και το Γραφείο Ποίησης, στο πλαίσιο της αρχειακής καταγραφής των σύγχρονων ποιητών και ποιητριών στον " Τόπο των ποιητών " καταγράφει σε πρώτο επίπεδο το πως και το γιατί ο τόπος γονιμοποιεί το δημιούργημά του.

ΚΟΚΚΙΝΗ-ΚΛΩΣΤΗ-No-2--(ακρυλικό,-35Χ45-εκ)

Sfondiloi----(ladi-se-pani-115x65)-copy

ΑΓΓΕΛΟΣ-ΠΑΝΩ-ΑΠΟ-ΤΗΝ-ΠΟΛΗ-(ακρυλικό-60Χ40)

Sfendona----(ladi-se-pani-150x75)-copy

Piptousa-(akriliko-se-pani-68x46

Ο αναγνώστης είναι μια μεταφορά… - Του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου

1a1a1

Metaphor creates a new reality from which
the original appears to be unreal.

Every poem is a poem within a poem:
the poem of the idea within the poem of words.

Adagia, Stevens Wallace

Γιατί αυτό που ονοματίζουμε εμείς δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα προσωπείο. Μια στιγμή. Μιαν έκλαμψη συνείδησης μέσα στην σκοτεινιά του ανοίκειου. Όταν μια θάλασσα ασπρόμαυρη απλώνει τα φτερά της και από τα ριζά της γλυκολαλεί το θανατερό πουλί της εγγύτητας. Τότε μιαν αρκτική ορθογραφία κινδυνεύει να γεννηθεί μέσα στην πάλλουσα αδιαφάνεια.

Εάν ο κόσμος κρύβεται στις σκιές του πολλαπλού και του ασχημάτιστου. Εάν πρωτόγονος διαφεύγει του θρυλήματος, εγκαθιδρύοντας καταστατικά μιαν εκφυλιστική επιστήμη του μύθου. Κι αν –εν σπέρματι τερατικός- στιχουργεί την «αίσθηση» τραβώντας από την μύτη τα καρέ- καρέ της νόησης. Τότε δεν μπορεί κανείς να είναι βέβαιος για την πειθαρχία ενός τέτοιου ορισμού.

Ο Στήβενς το έδωσε το θέμα πολύ όμορφα με μιαν εικόνα. Ένας εαυτός κάτω από τον έναστρο ουρανό να κυρτώνει προς τα πάνω, να διευρύνεται ολοένα πιο ψηλά, μαύρος, με το κεφάλι του σαν σκαλιστό στο διάστημα[1]. Αν θέλαμε να μετατρέψουμε σε μια μαθητική έκφραση αυτή την εικόνα, θα λέγαμε πως ο εαυτός μπορεί να ειδωθεί σα μιαν εξίσωση με τέσσερις συντελεστές. Το μυαλό, το σώμα, το γύρω περιβάλλον και το κείμενο (ως κόσμος ή ως στερέωμα… το ίδιο κάνει). Μόλις αλλάξει έστω κι ανεπαίσθητα ένας απ' αυτούς, το τελικό αποτέλεσμα θα βγει τελείως διαφορετικό. Κι αλήθεια, οι συντελεστές μεταβάλλονται αδιάκοπα: το περιβάλλον ρέει ατέλειωτα μέσα στις συνεχείς μεταβολές του μυαλού και το κείμενο παραμορφώνεται σε κάθε λίκνισμα του σώματος.

Επομένως, αυτό που παρουσιάζεται ως ενικό στην πραγματικότητα είναι ένας συμφυρμός (ανολοκλήρωτων τις περισσότερες φορές) εαυτών. Άρα, ο αναγνώστης είναι ένα καταχραστικό ειδώλων στο κάτοπτρο της αντίληψης. Είναι μια μεταφορά.

Υ.Γ. Ας ξεπεράσουμε επιτέλους αυτές τις μονομανίες. Η ανάγνωση δεν είναι (ή δεν πρέπει να είναι) η περιορισμένη διαδικασία που συνήθως της δύνεται. Στο κείμενό μου ως ανάγνωση εννοώ την επιστροφή μας σε κείμενα και την συνεχή διαπραγμάτευση μαζί τους. Επίσης, τον εαυτό δεν μπορώ να τον εννοήσω ως κάτι ενιαίο. Αλλά ως πληθυντικό. Τόσο πληθυντικό που δύσκολα να ξεχωρίζει από το σύμπαν. Όπως πολύ όμορφα μας το είπε ο Pessoa…

Έτσι, ο αναγνώστης (αν επανέλθουμε στο ποίημα του Stevens) δεν είναι τόσο ο εαυτός, όσο αυτή η ολοένα διεύρυνση προς τα πάνω…

Και η ανάγνωση; Το καλωσόρισμα της χλόης.

[1] Αναφορά στο ποίημα του Stevens Wallace, "Ο Λαγός ως Βασιλιάς των Φαντασμάτων», μετάφραση Χάρης Γαρουνιάτης (harisgarouniatis.wordpress.com).

Γιώργος Σαράτσης - Πρόσφορο Χώμα
Γιώργος Κουτούβελας - Εκλογικό σώμα
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2021

Captcha Image

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved