Οι ποιητές αυτοανθολογούνται

Στο πλαίσιο της παγκόσμιας ημέρας ποίησης το Γραφείον Ποιήσεως παρουσιάζει την ενότητα «Σύγχρονοι Έλληνες ποιητές και Ελληνίδες ποιήτριες αυτοανθολογούνται» σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η σύγχρονη ελληνική ποίηση με ανέκδοτα ποιήματα.

Υμνος-προς-την-Ελευθερια

Τωρα-μικρη-νυφουλα-μου-2017

το-Μεσολογγι-το-Μικρο-

Ας-είμαι-το-σκυλί-κι-εσύ-ας-είσαι-το-αγόρι-2017

Στα-παιδικά-σας-μάτια-τι-θα-πούμε

Δημήτρης Αθανασέλος - Συν-Αίσθηση/Άχρονοι τόποι

-

Συν-Αίσθηση

Μύρισε εκτυφλωτικά το φως του
στάχτη και αλμύρα.
Μύρισε μνήμη σε πτυχές εσωτερικών χώρων
Θάνατος η θάλασσα του
Ανακατεύτηκαν τα χρώματα στην τέφρα
στραβοπάτησαν οι αισθήσεις
Αυτός, άλλοτε γευόταν σχήματα απρόσιτα
τώρα αναστέλλει την εμπειρία
να ευωδιάσει αλήθεια.

Πάντα θα επιστρέφουμε στο Φως-

*

Άχρονοι τόποι

Έψαχνα το σπίτι μου. Ο τόπος γεμάτος επαναστατημένα αγριόχορτα, ψιθύρους λουλουδιών, κάθε λογής αγκάθια ζωντάνευαν την εγκατάλειψη.
Στην εξώπορτα οι φράχτες υψώνονται ψηλοί/ το εσωτερικό δυσδιάκριτο.
Δίπλα στην ιτιά - που δε κλαίει γιατί νιώθει πως έκανε το χρέος της - το καταφύγιο του σκύλου• σωρός από χώμα.
Η μνήμη μου μια πέτρα.
Το σπίτι μισογκρεμισμένο.
Τα σπλάχνα του φανερώνονται•
Strip show
οι ντροπές τελείωσαν
δεν υπάρχουν πια θεατές.
Παράθυρα, τα μάτια του σπιτιού σπασμένα.
Δάκρυα ποτάμια στους διαδρόμους και στο βάθος ένα φως σα πάχνη κάπου ανάμεσα στα κενά της πόρτας
και τους ξεχαρβαλωμένους μεντεσέδες
κρυφτό με την αινιγματική λάμψη.
Κάποτε σκέφτομαι ζήσαμε εδώ ολότελα περίλυποι και τυφλοί.

Ω, τόποι του μυαλού παραμορφωμένοι.

Στο πλατάνι που φύτρωσε στο κέντρο του σπιτιού κρέμασα την πέτρα απολίθωμα και δεν
επέστρεψα• μην κοιτάς που στέκομαι εδώ και σου μιλάω.
Μην κοιτάς που ξεκινώ επαναστάσεις αποτυχημένες και πάντα -στον ύπνο μου- νιώθω αδικημένος
για κάτι που ολοκληρωτικά δε πόθησα.
Μην κοιτάς που φοβάμαι να σε μοιράζομαι, είναι γιατί είσαι μέρος του σπιτιού.

Τώρα
έξω από το κατώφλι του σπιτιού στέκομαι και προσμένω -δεν περιμένω- μια Ανάσταση
ή ένα φονικό.
Καθώς
μια κατήχηση με δίδαξε ιδανικά να ξεστρατίζω
και να επιστρέφω
πάντα.


Δημήτρης Αθανασέλος γεννήθηκε στη Λάρισα. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά (Apodyoptes, Fractal, Βακχικόν, Στρόβιλος, Διάστιχο, Νόημα, Εξιτήριον, Awaken, Φρέαρ, Θράκα). Έχει Συμπεριληφθεί στις ανθολογίες ("Φωτοσκιάσεις" εκδόσεις Γράφημα, στην δίγλωσση ποιητική ανθολογία του ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ "Ξύπνησα σε μια χώρα/I woke up in a country, 'Όσα ο αφρός φλοισβίζει' εκδόσεις Ρώμη, και στην Ανθολογία 2019 από την Κοινωνία των Δεκάτων. Υπήρξε υποψήφιος στην Βραχεία Λίστα Καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης ποιητικής συλλογής στα βραβεία Ζαν Μορεάς για το έτος 2019 με το βιβλίο του «ΑΝάΒΑΣΗ» (Πνοή, 2019). Το «Πρόσωπο εντός μου» αποτελεί την δεύτερη ποιητική του απόπειρα.

Ελένη Σιγαλού - Σαν νάρκισσος/Φωτοσύνθεση
Τα παραμύθκια εν έχουν τέλος, Κωνσταντία Σωτηρίου,...
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Πέμπτη, 06 Μαϊος 2021

Captcha Image

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved