Πεζογραφία

Στη στήλη της Πεζογραφίας φιλοξενούμε αδημοσίευτα διηγήματα ή αποσπάσματα εκτενέστερων πεζογραφικών έργων με ποικίλη θεματική, έκταση και τεχνοτροπία λογοτεχνών που έχουν μεγαλύτερη ή μικρότερη χρονολογικά παρουσία στο πεδίο της αφήγησης. Στόχος μας είναι αυτός που αποτελεί και τον ευρύτερο στόχο του Γραφείου Πεζογραφίας του culturebook, δηλαδή η καταγραφή όλης της ποικιλομορφίας της πεζογραφικής μας έκφρασης, όλες οι γενιές, κάθε δημιουργός που αφήνει με το προσωπικό του ύφος μία πολύτιμη ψηφίδα στο παλίμψηστο της ελληνικής λογοτεχνίας.

DSC_8539_-16

DSC_8117_-16

DSC_3600_21

DSC_3597_21

DSC_3569_20

Γήρας _ γέρας - Της Ισιδώρας Μπίλλια

portrait.jpg-podi-lawrence

 Γήρας _ γέρας 

                                                                                                                                                                                                             Νοέμβριος ακόμα, του 2020
 
Θέλω να έρθω στο χωριό αλλά δε μπορώ πια. Αν ήταν πριν από πέντε χρόνια, μετά χαράς! Όλο σκέφτομαι τη Μαρίνα μας. Πώς να περνάει μόνη της στο Παρίσι! Τη λάτρευε η μητέρα της, με το όνομά της στο στόμα έφυγε. Έπρεπε το μονάκριβό μας να το αφήσουμε να σπουδάσει στην Αρχιτεκτονική. Ο πατέρας της επέμενε: «Η Ιατρική είναι το μέλλον!». Το μέλλον είναι του καθενός το ριζικό. Κάνουν τώρα παρέα. Φύγαμε για τη Ρόδο με ντακότα, το '52. Είμασταν μαζί στο νοσοκομείο, βρήκαμε σπίτι κοντά, είχαμε και βοηθό. Ξεκίνησε το μεγάλο ρεύμα για τη Γερμανία, κάναμε τις εξετάσεις για όσους ήθελαν να ξενιτευτούν. Γερά σκαριά οι Καλυμνιοί. Τους προτιμούσαν. Τα αδέλφια μου μακρυά. Μόνη τα πέρασα όλα. Mας εκτιμούσαν, ό,τι θέλαμε… Κάναμε φιλίες, ταξίδια. Στις κούτες με τα πράγματα, σαν γυρίσαμε στην Αθήνα, βρήκα μια εικόνα, την "Παναγιά Γρηγορούσα". Παράξενο, κανείς δεν ξέρει πώς βρέθηκε, μα ούτε και πώς χάθηκε, σαν τακτοποιηθήκαμε πια. Η εξαδέλφη μου, η Δομηνίκη, μου είπε ότι έβαψε τη μάντρα στο κληρονομικό στο χωριό. Ίσως αυτή, που είναι νεότερη, μπορεί να έρχεται. Εγώ όχι, πια. Ούτε γραμμή δε μπορώ να διαβάσω. Μου λείπουν πιο πολύ οι κυριακάτικες και ο περίπατος… Η γιαγιά Λευτεριά μας ένωνε όλους. Την Αθήνα δεν την ήθελε. Ήρθαμε εδώ πριν τον πόλεμο. Μέναμε στην αρχή «Πατριάρχου Ιωακείμ, 34». Αν ήταν καλοκαίρι, της στρώναμε στην πίσω αυλή, αν ήταν χειμώνας, δεν ερχόταν ποτέ. Όλα τα χρόνια φορτώθηκαν στην πλάτη μου. Στον πόλεμο, παίρναμε με τις αδελφές μου ένα σακούλι πασατέμπο και το τρώγαμε στο Ζάππειο, απέναντι από ένα γιασεμί. Ο Ανδρέας Απέργης ερχόταν κάθε μέρα και μας έφερνε από λίγο καφέ. Για να με βλέπει. Κρίμα, πέθανε από φυματίωση, άνοιξη ήταν.


Πίνακας: Steps in Kalymnos/Podi Lawrence

1ο Online Χριστουγεννιάτικο Bazaar Ελληνικού Παιδι...
«Ποιητές όλου του κόσμου, πολλαπλασιαστείτε!» - Συ...
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Σάββατο, 31 Ιουλίου 2021

Captcha Image

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved