Ο τόπος των πεζογράφων

"Η αφήγηση του τόπου και ο τόπος ως αφήγηση"

Ποια είναι η σχέση μας με τον τόπο; Πώς επιδρά στη διαμόρφωσή μας; Σε ποιον βαθμό και με ποιους όρους καθορίζει τις επιλογές μας; Ερωτήματα που όσο αφορούν το βίωμα και την καθημερινή μας πράξη άλλο τόσο αφορούν και το φαντασιακό ή την επινόηση του «άλλου» μας κόσμου. Πεζογράφοι σχολιάζουν τόσο για τους ίδιους όσο και για τη γραφή τους την πολύσημη αυτή σχέση δίνοντας και ένα απόσπασμα από κάποιο έργο τους που λειτουργεί ως ένδειξη για την παραπάνω σύζευξη. Οι απόψεις που φιλοξενούνται έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο λογοτεχνικό όσο και ερμηνευτικό/ερευνητικό.

Σουίτα--Λάδι-σε-καμβά

Χωριό-στην-Κρήτη

Ύδρα

Σοκάκι-στη-Κρητη

Οδησσός

"Η αφήγηση του τόπου και ο τόπος ως αφήγηση" από τον Φίλιππο Πλιάτσικα

portrait.jpg--filippos_pliatsikas

Για μένα ο τόπος είναι η ψυχή. Πατρίδα είναι οι εικόνες και τα ερεθίσματα που την πότισαν και την ποτίζουν. Δεν έχει γεωγραφική ταυτότητα. Δεν έχει μήκος ή πλάτος. Είναι τα ταξίδια, τα όνειρα, οι σπουδές, οι φιλοδοξίες, που συμπτύσσουν πηγαία τον χρόνο. Απολαμβάνοντας μια ενστικτώδη διαδρομή. Το βράδυ που γέρνει για να βρει τα πιο παλιά από όλα τα παιδιά του...

Τα κόκκινα φώτα στις μπάρες, οι μυρωδιές του αλκοόλ, οι εραστές που βρίσκουν ο ένας τον άλλον σαν από πάντα. Τις καμπύλες των σώματος που ενώνονται, τα ακροδάχτυλα που δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση, στην ανάγκη των ανθρώπων για επαφή. Βρίσκεται στην παλιότερη ιστορία του κόσμου, στη βαθύτερη ηδονική κραυγή. Στο αρχέγονο κινητήριο πάθος που δίνει νόημα. Στην αναλυτικότερη γλώσσα. Στο μήνυμα.

Στο θαμπό φως των πυρσών ή στον ιδρώτα του ηλεκτρισμού που διαποτίζει μέσα από τα παράθυρα τις κάμαρες. Που αλλάζει τα χρώματα, τραγουδάει φωνές, βρίσκει σύνορα και τα ξεπερνάει. Νικάει το φρικτό και το αδύνατο και κάνει ορατό το άγνωστο. Επινοεί το πεπρωμένο. Συγκρούεται με το φως και το σκοτάδι. Με μια ανεξήγητη και ανίκητη ορμή, γαληνεύει τη θύελλα και ζει μέσα της. Κι ύστερα γρήγορα σβήνει και πεθαίνει για όσο κρατάει ένα λουλούδι.

Σε δυο σώματα βρίσκεται ο τόπος μου, που μέσα τους ανασαίνει το άπειρο του σύμπαντος.

[Στο κείμενο περιέχονται αποσπάσματα από το δεύτερο (αδημοσίευτο προσώρας) μυθιστόρημα του Φίλιππου Πλιάτσικα με προσωρινό τίτλο: «Ο υπασπιστής του Αυτοκράτορα»]

photo: endrithalili.com

O Φίλιππος Πλιάτσικας  γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου άρχισε να ασχολείται με τη μουσική το 1987. H πρώτη του δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 1989. Είναι ιδρυτικό μέλος ενός από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα, των Πυξ Λαξ, που αγαπήθηκαν από το ελληνικό κοινό μέσα από πολυάριθμα τραγούδια: «Μοναξιά μου όλα», «Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις», «Δε θα δακρύσω πια για σένα», «Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο» κ.ά. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 2004, ο Φίλιππος Πλιάτσικας συνέχισε το μουσικό του ταξίδι, με την επιτυχία και την αποδοχή του κόσμου να τον ακολουθεί: «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα», «Πού να πάμε», «Πόλη χιόνι», «Ποιος έχει λόγο στην αγάπη» είναι μερικά από τα τραγούδια που σηματοδότησαν την προσωπική του πορεία. Όλα αυτά τα χρόνια της μουσικής του περιπλάνησης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με κορωνίδα την παράσταση «The other side of Greece», είχε τη χαρά να συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, όπως τη Nina Hagen, τους Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα, τον Gordon Gano, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Eric Burdon, τον Γιώργο Χωραφά και τον Sting. Το 2015 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το Όνομα».


Μαρουσώ Αθανασίου - Η απόλαυση του Λαζάρου
Με τον σκληρό λυρισμό της ειρωνείας - Κριτική από ...
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

Captcha Image

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved