Λογοτεχνία και κοινωνική πραγματικότητα

Το Γραφείο Ποιήσεως και το Γραφείο Πεζογραφίας του Culture Book, επιθυμώντας να συμβάλουν στις ανάγκες αλλά και τις προσδοκίες των δύσκολων καιρών μιας εποχής γεμάτης αντιφάσεις, προσκάλεσαν λογοτέχνες να συμμετάσχουν στην θεματική "Λογοτεχνία και κοινωνική πραγματικότητα".

Δε θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.
Θα λένε: τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.
Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

(Μπέρτολτ Μπρεχτ)


Τι σκέφτεστε για τη σχέση του σύγχρονου λογοτέχνη με την κοινωνική πραγματικότητα γύρω του/μας; Πόσο τον/μας επηρεάζει; Πόσο τον/μας εμπνέει;

Επιμέλεια αφιερώματος: Άννα Αφεντουλίδου - Ελευθερία Θάνογλου

Featured 

Μανόλης Πρατικάκης - Γκουέρνικα

maketa-teliki
Γκουέρνικα.

Ήταν απόγευμα. Ο ήλιος έλαμπε στο ανοιξιάτικο Παρίσι. Ο Σηκουάνας
κατέβαζε ήρεμα τα νερά του, με ποταμόπλοια και γλάρους. Το νε-
αρό χορτάρι άστραφτε στις όχθες. Ανθισμένες ζέρμπερες
με τα τεράστιά τους ματοτσίνορα μας κοίταζαν έκπληκτες
από τα πέτρινα παρτέρια. Οι θρυλικές του γέφυρες σαν
σύνδεσμοι ένωναν τις αντινομίες.

Τρεις Γερμανοί θαυμαστές του Πικάσσο, βλέποντας στο ατελιέ
τη θρυλική Γκουέρνικα, όλο θαυμασμό λένε: Τί εξαίσιος πί-
νακας· μ'εκείνο το συντριπτικό νόημα της καταστροφής, συμπ-
υκνωμένο σε λίγα τετραγωνικά! Η επιτομή του χάους, εκεί-
νος ο ορυμαγδός· το μπερδεμένο νεκρό σύμπλεγμα ανθρώπων και
ζώων...Μα κύριοι, τους απαντά ο Ισπανός μετρ, αυτός ο
πίνακας δεν είναι έργο δικό μου...Σαστισμένοι.. Αλλά
ποιανού είναι; Έκπληκτοι ρωτούν οι θαυμαστές. Κι εκείνος...
Είναι αποκλειστικά δικό σας έργο· της φυλής σας. Δεν α-
κούτε τάχα το χλιμίντρισμα του αλόγου; Τα κομμένα πόδια του ε-
δώ και το κεφάλι του δώδεκα μίλια μακριά στη ματωμένη Κόρντοβα
τη στιγμή που ξεψυχάει σε τούτη την αφανισμένη πόλη φάντασμα
από τους όλμους σας; Δε βλέπετε τα χυμένα χρώματά μου
πως ειν'παρμένα από της θνήσκουσας ζωής, τις ανοιγμένες αρτη-
ρίες; Δε βλέπετε τους ρόμβους των θρόμβων στο αλογίσιο έρεβος,
που καθώς έσκυψε να βοσκήσει έφαγε μαύρη χλόη
γέρνοντας ξεκοιλιασμένο στο σιδερένιο χορτάρι;
Με χυμένα έξω από τη ζεστή φωλιά της ζωής τα σπλάχνα του;
Λες χυμένα άστρα ή μαγκάλι μ' αναμμένα κάρβουνα.
Καθώς ο όλεθρος του μίσου σας τα είχε τάξει τόσο
πρόωρα στη στάχτη και στο θάνατο; Δεν βλέ-
πετε τους έρημους ταρσούς χωρίς αστραγάλους; Τους μηρούς τρία με-
ρόνυχτα δρόμο από τις κνήμες του.

Δε βλέπετε το τρίτο μάτι εξορυγμένο απ'τον αυχένα τ'ορώντος νου;
Δεν ακούτε τα ουρλιαχτά που τα
κούφαναν όλα, τύμπανα στόματα, σιωπές στη διαμελισμένη πόλη που
τη στόλισαν τα φέρετρα κι η καρβουνόσκονη της σάρκας τους;
Κι εκείνες τις αόρατες μυλόπετρες· που γυρνάνε κροταλίζοντας πάνω στα
κόκκαλα των πληγωμένων ημερών που έρχονται κι
όλο διστάζουνε να παρουσιαστούν; Καθώς στο βρέγμα και τον κρόταφο της ακοής
έχει το έρεβος φυτέψει δυο σφηκοφωλιές. Και μόνο αυτός ο άηχος αντί-
λαλος μες στις χαράδρες του μυαλού που θ'αντηχεί αιώνια..

Δε ακούτε τριποδίσματα και βογκητά από νεαρές που στηθοδέρνονται
μητέρες, ως στον κάτω κόσμο;
Κι ετούτες οι παγιδευμένες αστραπές από κυανό κοβάλτιο και άνθρακα
που ήρθε ως εδώ από τη σκοτεινότερη νύχτα...Και όλος ο συμπυ-
κνωμένος σε ένα μόνο μαύρο χρώμα όλεθρος· σε μια εξαρθρωμένη συλλαβή
σιαγόνας για να μένει άφωνο όρυγμα η ζωή;
Και το μαύρο επικυρώνοντας την απουσία κάθε άλλου χρώματος,
μένοντας στη ρημαγμένη γη η τεφρή μόνο σκόνη του χρόνου
και οι νεκροί αντίλαλοι του παραλογισμού στην ακοή! 

Δημήτριος Π. Νάσκος - Η λογοτεχνία εμπορευματοποι...
Η ελευθερία είναι ένα προπατορικό αμάρτημα - Της Κ...
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2022

Captcha Image

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved