Λογοτεχνία και κοινωνική πραγματικότητα

Το Γραφείο Ποιήσεως και το Γραφείο Πεζογραφίας του Culture Book, επιθυμώντας να συμβάλουν στις ανάγκες αλλά και τις προσδοκίες των δύσκολων καιρών μιας εποχής γεμάτης αντιφάσεις, προσκάλεσαν λογοτέχνες να συμμετάσχουν στην θεματική "Λογοτεχνία και κοινωνική πραγματικότητα".

Δε θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.
Θα λένε: τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.
Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

(Μπέρτολτ Μπρεχτ)


Τι σκέφτεστε για τη σχέση του σύγχρονου λογοτέχνη με την κοινωνική πραγματικότητα γύρω του/μας; Πόσο τον/μας επηρεάζει; Πόσο τον/μας εμπνέει;

Επιμέλεια αφιερώματος: Άννα Αφεντουλίδου - Ελευθερία Θάνογλου

Featured 

Ευθύμιος Λέντζας - Γυμνοί και μόνοι

maketa-teliki
Κάποτε οι δυνατότεροι βρίσκουν το σθένος της συμπόρευσης: λογοτεχνικής έκφρασης – κοινωνικής πραγματικότητας. Η ρεαλιστική γραφή σαν φάρος∙ σημαιοφόρος στο σκοτάδι, μιας, ως επί το πλείστον, λογοτεχνίας, που ψαχουλεύει στο παρελθόν για μια θεματική όχι μονάχα χιλιοειπωμένη, αλλά και νεκρή.

Ζούμε την εποχή της παραπληροφόρησης, σε μια κοινωνική εικονική πραγματικότητα γεμάτη βία για τη βία, ταξική ανισότητα στο μέγιστο βαθμό, έναν οικογενειακό ιστό κατακερματισμένο. Ο σύγχρονος λογοτέχνης πονάει, καθισμένος για ώρες απέναντι από τον υπολογιστή του. Τόσο πολύ βαραίνει το στήθος του, τόσο κουράζονται τα μάτια του, που εξαντλημένος γυρίζει στο κρεβάτι, μην έχοντας γράψει ούτε μια λέξη που να εκφράζει πραγματικά την εποχή του.

Ελάχιστες είναι οι φωνές που επιστρέφουν στο άτομο. Μια ειλικρίνεια στη γραφή, όπως των ποιητών. Δεν ξέρω τον φόβο των πεζογράφων (διηγηματογράφων, μυθιστορηματογράφων)∙ βουβοί καταθέτουν άσαρκα κείμενα.

Ακούμε και δεν ακούμε τις σειρήνες του πολέμου∙ κλαίμε και δεν κλαίμε τον πνιγμό των ανθρώπων στου Αιγαίου τα αίματα. Ζούμε σε έναν κόσμο χιλίων ταχυτήτων. Ακτιβιστές καταστρέφουν πίνακες ζωγραφικής, φασίστες χαιρετούν ναζιστικά σε αίθουσες δικαστηρίων. Καθείς κι η άποψή του, σε έναν δρόμο που κανείς δεν συναντιέται με κανέναν.

Ο σύγχρονος λογοτέχνης βασανίζεται, μα αδυνατεί να εκφραστεί. Αναρωτιέμαι τι απέγιναν οι τρελοί; Που κρύφτηκαν οι ερωτευμένοι κι απόμεινε άδειο το παγκάκι; Είναι σκοτεινοί καιροί∙ αλήθεια λένε. Μα ίσως ακόμα προλαβαίνουμε να παραδώσουμε τα μολύβια μας στους μελλοθάνατους∙ όλο και κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία θα έχουν να μας διηγηθούν.
Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουμε την προσπάθεια. Γυμνοί και μόνοι, φτάνει να βρέχει, κι ας μην βιαστούμε να ανοίξουμε την ομπρέλα. 

Gerhard Zwerenz - Κεφάλι και κοιλιά | η ιστορία εν...
Αντώνης Ε. Χαριστός - O πνευματικός δημιουργός οφε...
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2023

Captcha Image

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved