Λογοτεχνία και κοινωνική πραγματικότητα

Το Γραφείο Ποιήσεως και το Γραφείο Πεζογραφίας του Culture Book, επιθυμώντας να συμβάλουν στις ανάγκες αλλά και τις προσδοκίες των δύσκολων καιρών μιας εποχής γεμάτης αντιφάσεις, προσκάλεσαν λογοτέχνες να συμμετάσχουν στην θεματική "Λογοτεχνία και κοινωνική πραγματικότητα".

Δε θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.
Θα λένε: τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.
Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

(Μπέρτολτ Μπρεχτ)


Τι σκέφτεστε για τη σχέση του σύγχρονου λογοτέχνη με την κοινωνική πραγματικότητα γύρω του/μας; Πόσο τον/μας επηρεάζει; Πόσο τον/μας εμπνέει;

Επιμέλεια αφιερώματος: Άννα Αφεντουλίδου - Ελευθερία Θάνογλου

Featured 

Αλεξάνδρα Μπακονίκα - Δεν είναι ένας συμβατικός ιεροκήρυκας η λογοτεχνία

maketa-teliki

Πάντα με εντυπωσίαζε η άποψη του σπουδαίου Άγγλου μυθιστοριογράφου D. H. Laurence ότι ο σκοπός της λογοτεχνίας είναι ηθικός, με την πλατύτερη έννοια του όρου, ώστε να συμβάλει στην ανάπτυξη της πνευματικής και συναισθηματικής υπόστασης του κάθε ανθρώπου, με συνέπεια αυτός ο εξευγενισμός να διαχυθεί όσο το δυνατόν περισσότερο και στην κοινωνία. Η άποψη του Laurence όχι μόνο εντυπώθηκε βαθιά στο μυαλό μου, αλλά με προβλημάτιζε πολλά χρόνια στη συνέχεια. Κι αυτό οφειλόταν περισσότερο στο γεγονός ότι ο συγγραφέας ήταν ιδιαίτερα εκείνος που τολμηρά ενέσκηψε, εστίασε κι ανέδειξε τις σκοτεινές δυνάμεις των ενστίκτων και του ερωτισμού στις σχέσεις των ανθρώπων. Κι όπως ο χρόνος ξεπλένει κάθε αμφιβολία, μέσα στα χρόνια κατάλαβα την αξία της άποψης του συγγραφέα. Ο λογοτέχνης όντως στέλνει μηνύματα με έμμεσο, υπόγειο τρόπο, είναι ένας δάσκαλος για την ηθική βελτίωσή μας, αλλά ένας δάσκαλος που αβίαστα μας κερδίζει. Κι αυτό το κατορθώνει με τη σαγήνη της μαγευτικής έκστασης που μας χαρίζει. Κι όσο η κοινωνική πραγματικότητα των πολέμων, εγκλημάτων, φονικών, βδελυρών βιαιοτήτων κάθε είδους, μάς φέρνουν σε αποτροπιασμό και απόγνωση, η λογοτεχνία θα συνεχίζει να αντιστέκεται - ο ρόλος της είναι να αντιμάχεται το κακό και τη βία. Δεν είναι ένας συμβατικός ιεροκήρυκας η λογοτεχνία, αντίθετα, έχει τη δύναμη να πείθει μέσα από την γνώση, την αισθητική απόλαυση και την ανάδυση της κρυμμένης αλήθειας για πράγματα και καταστάσεις.

Όταν στην εφηβεία μου εντρυφούσα στην ποίηση του Καβάφη, αισθανόμουν μια πνευματική και συναισθηματική αγαλλίαση, μια αγαλλίαση που δούλευε υπόγεια μέσα μου. Αντιλαμβανόμουνα ότι διαβάζοντας την ποίησή του γινόμουν καλύτερη σε σχέση με τον εαυτό μου και τους άλλους. Πάλι ένας τόσο ερωτικός δημιουργός είχε μια τόσο ευεργετική επίδραση στον εσωτερικό μου κόσμο και συγχρόνως μου προσέφερε μια στάση ζωής για να αντιπαρέλθω τις τρομερές δυσκολίες που θα αντιμετώπισα στη ζωή μου.

Ένας μεγάλος αριθμός ποιημάτων μου έχει ως θέμα τις σχέσεις εξουσίας, το κακό, τον φόνο, και κάθε είδος βίας. Είναι ζητήματα που και με επηρεάζουν και με εμπνέουν, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Ο αποτροπιασμός μου για τη βία δεν είναι επιδερμικός, γιατί την έζησα στο ίδιο το πετσί μου μέσα από βιώματα μου σε οικογενειακό, συγγενικό, επαγγελματικό, κοινωνικό επίπεδο. Είμαι ένας μάρτυρας της βίας και των απίστευτα τρομερών εκφάνσεών της, καθώς προσωπικά την έχω υποστεί, που όμως τελικά και άντεξα και σθεναρά αντιστάθηκα, γι' αυτό και την καταγγέλλω μέσα από την τέχνη των στίχων μου. Και είναι ένας τρόπος λύτρωσης μέσα από τη λογοτεχνία να μη σιωπάς, αλλά να καταδικάζεις το απάνθρωπο σκότος της κάθε βιαιοπραγίας.

Γεώργιος Σκούρτης - «Είναι προς θάνατον»
Μάρσια Ισραηλίδη - Τρία ποιήματα
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα υποβάλει ένα σχόλιο
Guest
Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2022

Captcha Image

Υποστηρικτές

Για να λαμβάνετε ενημέρωσεις, για όλες τις δράσεις του Culture Book, εγγραφείτε στο newsletter μας

Please enable the javascript to submit this form


© 2015 - 2020 Γραφείον Ποιήσεως. All Rights Reserved